Op 13 juli heeft de 19-jarige Christian uit Roermond zwemmend de oversteek gemaakt van Terschelling naar Vlieland. Voor deze uitzonderlijke prestatie heeft hij zich laten sponsoren voor het Prinses Beatrix Fonds. De vader van Christian heeft jarenlang onze collecte georganiseerd in Roermond. Christian vertelde ons zijn verhaal:

“Vorig jaar ben ik op vakantie grotendeels rond Vlieland gezwommen. Het leek me niks om dit jaar rond Terschelling te zwemmen. In plaats daarvan had ik het idee om van Terschelling naar Vlieland te zwemmen, maar dan wel met de juiste voorbereiding en vooral met een goed doel erachter! Ik moest meteen denken aan mijn goede vriend Sander. Hij heeft de ziekte van Duchenne. Om met hem op pad te kunnen heb ik een speciale cursus moeten volgen, want hij is inmiddels fors beperkt. Beademing en luchtpijp uitzuigen zijn dingen die hij dagelijks meemaakt. Wat zou het mooi zijn als er meer geld voor onderzoek beschikbaar komt en de levensverwachting en de kwaliteit van leven voor deze mensen toeneemt. Op deze manier wilde ik mijn steentje bijdragen: zwemmen voor spierdystrofiepatiënten! Mijn sponsors zijn vrienden en familieleden en een fysiotherapiepraktijk in Duitsland. Bij elkaar heeft mijn actie zeker € 500 opgeleverd.

De voorbereiding
Ik sport veel (rugby, judo, zwemmen, roeien, zeilen en hardlopen) en ik studeer Bodem, Water en Atmosfeer in Wageningen. Stromingen en weersomstandigheden vind ik interessant en ik heb me verdiept in de Waddenzee. Bovendien zou een bootje me begeleiden. Vorig jaar had ik vanuit Vlieland al tot de boeien gezwommen om de stromingen te leren kennen. Helaas kon het bootje niet doorgaan en moest ik zelf alles meenemen. Mijn bagage bestond uit bijna een heel brood met kaas, een liter volle melk, twee flessen frisdrank, twee flessen energydrink, sportschoenen, kleding om op Vlieland uit te gaan, paspoort, beurs, satelliettelefoon, flippers, reddingsvest, opblaasband, touw, camera en nog wat spulletjes zoals een radarreflector. Dit alles had ik verpakt in drie vuilniszakken die waterdicht zijn en blijven drijven. Alles bij elkaar woog mijn bagage zo'n 20 kilo!

De zwemtocht
Het moment van zwemmen heb ik laten afhangen van golfhoogtes, windkracht en -richting, getijdentabellen, scheepvaartdrukte, watertemperatuur en stromingsrichtingen en krachten. Ik controleerde vooraf nuttige websites. Alles was goed! De getijden waren niet extreem, het tijdstip van doodtij was 17:16 uur, de golfhoogtes waren 0.5-1m, de wind vlakte de golven af en matigde de oppervlaktestroming. De scheepvaart was rustig en voer het liefst met de stroom mee, de passagiersschepen voeren pas om 19:00 uur en het weer zou goed blijven, het water was warm en alles, echt alles was perfect. Ik zei tegen mijn vrienden: vandaag ga ik overzwemmen! Ik begon mijn spullen te pakken, maar had al geen honger meer van de zenuwen. Ik nam afscheid en drie vrienden fietsten met me mee naar West-Terschelling. Vanaf daar wandelden we ruim drie kilometer over de wadden naar het einde van Terschelling. Ik had een leuke speech en we namen nu echt afscheid.  

Ik zwem en er staat best veel stroming! Eerste zandbank na 200 meter, daarna begint de echte tocht. Na 500 meter staat er ineens een zeer sterke stroming en ik word richting een 'afvoerputje' gezogen. Ik zwom er 300 meter tegenin en na een redelijk zware tocht kwam ik bij honderden zeehonden uit. Daar lag een tweede zandbank. De 500 meter daarna zijn bijna onbegaanbaar (krabben, schelpen, kwallen), behalve de nauwe stukken waar de zeehonden steeds doorheen zwemmen. Zij wezen me de weg in dit moeilijke stuk. Een zeehond zat steeds aan een van de plastic zakken die ik aan een touw op drie meter achter me meesleepte. Ik weet niet of de zeehond de zak lek heeft gemaakt of dat het een schelp was, maar toen ik bij de derde en laatste zandbank kwam, ontdekte ik dat de zak vol water zat en heb ik de spullen in de twee andere zakken gestopt. Ik was teleurgesteld: mijn eten was bedorven door het zeewater. Ik heb alle kaas er tussenuit gegeten en de rest aan ‘mijn’ zeehondje gevoerd. Toen heb ik foto's en een zandkasteeltje gemaakt en zelfs gebeld met vrienden. De stroming stond nog niet gunstig om nu al verder te gaan. Ik vertelde mijn vrienden dat de tocht nu echt gaat beginnen. Vanaf deze zandbank was het nog ongeveer 8 kilometer. Vanwege de stroming was een omweg van enkele kilometers noodzakelijk. Inmiddels had ik in twee uur tijd twee boten gezien. Hoezo drukke vaarweg?!

Ik zwom verder en de tocht verliep voorspoedig. Wel was ik inmiddels door drie kwallen gestoken en een vierde maakte het me echt lastig. Deze wikkelde zich rond mijn rechterbeen, stak me en ik voelde meteen een bobbel (zijn drijfblaas). Hij liet maar niet los en ik moest hem ontknopen. Dit was erg onprettig! Ik zwom verder, vlakbij de vaargeul zag ik door de golven geen van beide eilanden meer. Waar ben ik aan begonnen, dacht ik.

Ineens zag ik een visser op 300 meter afstand. Hij zag me, draaide zich in mijn richting en pakte zijn verrekijker. Op dat moment, zo las ik later in de kranten, "heeft hij me bijna overvaren". Ik gebaarde hem dat alles goed was en zwom verder. Eenmaal voorbij de vaargeul van zo’n 800 meter breed, kwam de eerste reddingsboot. Achteraf was het geen echte reddingsboot, maar een loods die gereageerd had op de oproep "zwemmer in problemen". Dit waren twee vriendelijke mannen die mij steunden tijdens de tocht. Toen kwam de echte reddingsbrigade met twee boten. Ik legde mijn verhaal uit en ze lieten me doorzwemmen. De eerste jongens gaven me nog wat lekkers te eten en gingen toen weer hun eigen weg. De reddingsbrigade bleef me volgen. Op 2,2 zeemijl uit de kust zeiden ze dat de vloed opkwam en dat ik harder moest gaan zwemmen. Ik begon mijn 4 kilometer sprint en versnelde... Na 2 kilometer vroegen ze mij mijn zakken af te geven om harder door te kunnen zwemmen. Op 500 meter uit de kust werd ik door de geplande stroom meegesleurd. Dat ging echt absurd snel. Even leek het alsof ik Vlieland zou missen. Maar ik haalde het!

De aankomst
Wat een opluchting. Er stonden een fotograaf en een busje van de reddingsbrigade te wachten. Ik stelde me voor, maakte twee grappen en ik werd verzocht het busje in te gaan. Eenmaal op kantoor moest ik met mensen bellen en ineens stond er ook politie. Zij waren stomverbaasd dat ik zelfs mijn paspoort bij me had. Helaas hadden ze hier alleen een paar worsten te eten. En nu ben ik net die éne vegetariër! Al snel mocht ik weg en kon ik lekker pizza gaan eten.

Achteraf was het verstandig geweest om de zwemtocht uit te stellen zodat de begeleidende boot voor de nodige veiligheid had kunnen zorgen. Ook had ik de Brandaris (vuurtoren op Terschelling) moeten informeren over mijn plannen. Dan had iedereen en dus ook de reddingsbrigade ervan geweten. De omstandigheden waren perfect, maar als ook maar één van die dingen tegen had gezeten had het slecht kunnen aflopen.”

De zwemtocht van Christian was een unieke gebeurtenis en trok veel persaandacht. Dit is nooit zijn bedoeling geweest. Hij deed het echt als verrassing voor zijn vriend Sander.