Patiënten met chronische inflammatoire demyeliniserende polyneuropathie (CIDP) hebben meestal verschijnselen van zwakte in armen en benen met daarbij gevoelsstoornissen. Het belangrijkste gevolg van deze spierziekte is dat patiënten ernstig beperkt worden in allerlei dagelijkse handelingen en vaak niet of zeer slecht kunnen lopen. Veel toegepaste behandelingen bij CIDP zijn het toedienen van immunoglobulines via een infuus (IVIg) of het slikken van prednisolon tabetten. Beide behandelingen hebben hun voor- en nadelen. Prednison is eenvoudig, goedkoop, kan zonder hulpverleners worden ingenomen maar heeft vooral bij langdurig gebruik bijwerkingen zoals een volle maansgezicht, gewichtstoename, verhoogde kans op infecties en verhoogde botafbraak.

In een klein oriënterend onderzoek werden 10 CIDP-patiënten behandeld met stootkuren dexamethason. De patiënten verbeterden niet alleen maar tweederde had geen nieuwe therapie meer nodig.

Of dit inderdaad het geval is hebben onderzoekers, onder leiding van prof. dr. I. van Schaik van het AMC in Amsterdam, in een grotere studie opnieuw onderzocht. In deze dubbelblinde gerandomiseerde studie, die door het Prinses Beatrix Fonds is gefinancierd, werden de patiënten behandeld met stootkuren dexamethason of met prednisolon zoals gebruikelijk is.

De belangrijkste resultaten van de studie zijn dat behandeling met corticosteroïden gedurende een half jaar tot een forse vermindering van de ziekteverschijnselen leidt in 40% van de patiënten zonder een verschil tussen behandeling met dexamethason of prednisolon. Dexamethason behandeling leidt wel sneller tot verbetering dan prednisolon. Verrassend is dat ongeveer een derde van de patiënten verslechterde na corticosteroïden. Dit gebeurde vaker in de prednisolon groep dan in de dexamethason groep. Een half jaar corticosteroïden werd goed verdragen en de meeste bijwerkingen waren kortdurend en van voorbijgaande aard. Forse gewichtstoename, matige hypertensie en diabetes mellitus werden vaker gezien in de prednisolon groep.

Langdurige corticosteroïd schema’s lijken in een aanzienlijk deel van de patiënten dus onnodig. Als er geen contra-indicatie bestaat kan gekozen worden voor een inductie therapie van een half jaar met corticosteroïden waarbij gezien de bijwerkingen en de snelheid van verbetering dexamethason stootkuren de voorkeur verdienen. Deze behandeling is eenvoudig toe te dienen, veilig en goedkoop. Een directe vergelijking met IVIg behandeling moet nog worden uitgevoerd. Patiënten die niet reageren, kunnen behandeld worden met IVIg.

De resultaten van deze studie zijn in maart 2010 gepubliceerd in het gerenommeerde Lancet Neurology.